İçimizden Biri 19/02//2004

Adım Pembe Yıltaş, 28 yaşındayım ve Kıbrıslıyım.

Eczaneden aldığım tester ile başladı benim hikayem. Yanımda canım kadar yakın kuzenim Sibel. Büyük bir heyecenla eczanenin kapısından içeriye girdik ve bir tester aldık. Hemen koşarak eve gittik ve test yaptık. Vee.... Biz ikimizde birbirimize sarılmış çığlık atıyorduk. Ve tabii ki ikimizin de gözleri nemli. Hayatım boyunca en mutlu olduğum anlardan birisiydi. Test pozitif çıkmıştı. Herzaman bir bebeğimiz olsun ve onunla mutlu huzurlu bir yuvamız olsun dileklerimi paylaşan canım eşime haberi hemen verdim. Sevinçten çılgına dönen üç kişi olmuştuk bu kez. Ve bu sevinci herkesle paylaşmak istiyorduk. Ben hemen ertesi günü iş yerimdeki yakın arkadaşlarımla bunu paylaştım ve çok mutluydum. Aileme söylemek içinse biraz beklemeye karar verdik. Doktora gidip sonucu kesinleştirdikten sonra söyleriz diyordu eşim. Ancak bu sevincimiz iki gün içinde bir burukluğa dönüştü. Sebebini bilmediğim bir şekilde kanamam olmuştu ve ben inanılmaz bir korku ve endişe ile doktorumu aradım ve hemen gittim. Doktorum gerekli muayeneden sonra bana düşük tehtidi olduğunu söyleyip gerekli tedaviyi başlattı ve yatak istirahati verdi. Geçirdiğim en zor on gün oldu sonraki günler. Ama Allaha Şükür ki atlattık. Ben ve bebeğim ilk mücadelemizi birlikte başarıyla atlatmıştık.

Sonraki haftalar doktor kontrolü devam etti ve ben işime döndüm. Pek kolay bir hamilelik yaşamadım. Sürekli ufak tefek rahatsızlıklar geçirdim ama tümünü de süper insan doktorum Sayın Jin. Dr. Raif Cenksoy sayesinde atlattım. Tek bir sorunu engelleyemedi o da benim oburluğum sayesinde aldığım kilolar. :).

Hamileliğimin sonlarına doğru doktorum bebeğin ters olduğunu popo üstü geleceğini ve dolayısıyla sezeryan olmam gerektiğini söyledi. Bu beni çok üzmedi çünkü sezeryan olmak istiyordum zaten. Ve doktorumla muhtemel tarihi belirledik. Büyük gün 27 Mayıs günüydü. Doktorum Bana Epidural yöntemini önerdi ve tüm detaylarıyla nasıl bir ameliyet yöntemi olduğunu anlattı. Daha sonra da anestezist ile bana bir randevu ayarlayıp kendisinin beni bu konuda bilgilendirmesini sağladı.

Bir süre bocaladım ve hastahaneye gittiğim güne kadar kesin karar veremedim. Neyse Büyük gün gelmişti. Bir gece öncesinden canım ablam Nadire ve canım arkadaşım Zalihe ile hastahaneye gelmiştik zaten. Ertesi gün sabah hemşireler ve anerstezi doktorum o harika gülüşüyle ve sempatik hareketleriyle yanımdaydı. Ve benden son kararımı öğrenmeye geldiğini söyledi ve ben epidural yöntemini kabul ettiğimi ilettim. Veeee nihayet o an saat 10:00. Ben oldukça heyecanlıydım ve biraz korkmuştum. Önce bana bir serum takıldı. Daha sonra ameliyathaneye alındım. Bu arada eşim arkadaşlarım ve ailem ameliyathanenin kapısındaydılar ve bana nemli gözlerle el salladılar. Neyse içeriye girdiğimde inanılmaz harika insanlarla karşılaştım. Tüm ameliyathane ekibi bana güleryüzlü bir karşılama yaptılar ve cesaret verdiler. Bu arada ablam da yanımda ve elimi tutmaktaydı. (Bu arada ablam da hemşire).

Doktor kendimi hazır hissettiğim zaman anestezi işlemine başlayabileceğimizi söyledi. Ben hazırım dedim. Bana dizlerimi karnıma çekip ellerimi de dizlerimi dolayıp yan yatmamı istedi ve belime yapacağı iğnenin yerini tespit etmek için parmağıyla omurgalarım arasında gezindi ve önce iğneyi yapacağı bölgeye küçük bir iğne ile uyuşturararak daha sonra epidural setinin iğnesini belime uygulayarak gerekli işlemi tamamladı. Sonraki 20 dk belden aşağımın yavaş yavaş uyuştuğunu hissetmeye başladım. Tamamıyle uyuştuğum zaman Doktorum Raif bey ameliyata başladı. Ben uyanıktım ve hiçbir acı duymuyordum. Bu arada ablam da benim isteğim ve doktorumun izni ile doğum anını kare kare resimliyordu. Tam 10:35’de oğlumun Mehmet Can’ımın çığlıklarını duydum ve doktorum onu turarak bana doğru uzattı. Hemşirelerden biri Canım Hülya hemşirem oğlumu alıp göğsüme yatırdı. O an anlatılması zor duygular yaşadım. Muhteşem bir duyguydu...

Hemen ardından gerekli temizliği yapılan oğlum ameliyathane kapısında bekleyen babasının kucağına verildi.

Doktorum gerekli işlemlerden sonra dikişlerimi attı ve anestezit de belimdeki kordondan bana bir ağrı kesici ve rahatlamam biçin ilaç verdi ve beni ameliyathaneden çıkardılar. Ben oldukça iyi ve mutlu şekilde sedyede dışarıya çıkarken ailemin ve özellikle gözleri yaşlı annemin hayret ve hemen mutluluğa dönen bakışlarıyla karşılaştım. Hepimiz çok mutluyduk ve ben çok iyi hissediyordum. Kesinlikle hiç bir acı hisetmiyordum. Biraz dinlendikten sonra oğlumu emzirdim.

2 günlük hastahane misafirliğimizden sonra oğlumla evimize gittik.

Şimdi oğlum 7 aylık ve 2 gün önce ilk dişi çıktı. Bir haftadan beridir dede diyordu ve bugün anne dedi bu yüzden çok mutluyum ve ben de hikayemi yazmak istedim. Bu arada ben de diyetisyenim Hilal hanım kontrolünde kilolarımı vermeye devem ediyorum. Heşey harika.

Allah tüm isteyenlere bu mutluluğu tattırsın ve benim gibi kolay bir doğum nasip etsin.

Pembe Yıltaş

İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN