Mersin'de yaşayan sevgili Nazlı bizlerle hikayesini paylaştı. Her ne kadar doğumdan kısa süre sonra üzücü bir durumla karşılaşmış olsalar da umudunu kaybetmeyen İnam ailesi, geçirdiği ameliyat sonrası sağlığına kavuşan bebeklerini sevgileriyle büyütüyorlar. Oldukça ender görülen ve doğum öncesi dönemde tanınması imkansız bu hastalığa sahip olup opere edilen diğer tüm bebekler gibi Nazlı'nın minik kızının da biran önce sağlığına kavuşmasını arzuluyoruz.

Dr. Kağan Kocatepe
11/3/2001[MA]

Sevgili dostlarım;

Ben Nazlı Gül İnam. Sizlere bu sayfada hikayemi anlatmaya çalışacağım. Ama nasıl başlayacağımı bile bilmiyorum... Adetim geçeli henüz 4 gün olmuştu ve sadece altıncı hissim nedeni ile test yaptım ve pozitif mi negatif mi derken gecenin saat 3’ünde doktora gidip hamile olduğumu öğrendim. İçimde bir canlı vardı ve bu beni inanılmaz heyecanlandırıyordu. Henüz 2.5 aylık hamileydim ve eşim (bildiğiniz gibi kaptan) sefere çıktı. Evde yalnız kalıyordum dolayısıyla bunu kimseyle paylaşamıyordum ve o sıralarda bu siteyi ve kulübü keşfettim.

Bu sıralarda bulantılar başladı ve aşırı halde olunca 2 gün hastanede serumla beslenmek zorunda kaldım. 4. Ayda ise dizanteri olmuştum yine hastanede yatmak zorunda kaldım. Bu sürelerde eşimin yanımda olmaması beni psikolojik olarak çok etkiliyordu.

Hamileliğimin 6. Ayında eşimin gemisinin Türkiye’ye geleceğini öğrendik.1 haftalığına da olsa onunla olmak beni çok sevindirmişti. Doktorumdan zorla izin alıp İstanbul’a gittim. Karnım büyümüştü ve eşim beni görünce doğal olarak çok şaşırdı. 1 haftalığına gitmiştim ve gemi tamire girince 2 ay yanında kaldım ve bu ikimiz içinde çok güzel oldu.

Gerçi erken falan doğum olursa ne yaparım diye düşündük ama şansımıza Dr.Kağan Bey orda doğum yaparsam doğumumu yaptıracağını söyledi.

Evime döndüğümde 30’luk olmuştum ve eşim de ben eve döndükten 2 hafta sonra geldi.
Hafif sulu akıntım vardı ve doktorum bunun bebeğin suyu olabileceğini söyledi.

37. haftama yeni girmiştim ki doktorum akşam bile tekrar azda olsa su gelirse doğuma geliyormuş gibi gel dedi. Ve akşam biraz su gelince telefonun başına oturup ağlamaya başladım. Ya bebeğim erken doğacağı için bir sorun çıkarsa vicdan azabı duyarım diye ne yapacağımı şaşırmış halde ağlıyordum. Her işte bir hayır vardır diyerek aradım doktorumu ve hemen gel ameliyata dedi.
Hastaneye gittim ve odadaki herkesi dışarı çıkartan bir hemşire bana ameliyat elbisesini giydirdi ve lavman yaptı. Bir ağlıyor bir gülüyordum. Ardından iki hemşire sonda takmak için geldiler adım gibi nazlı olan ben mırın kırın etsem de hiçte canım yanmadı. Artık ameliyata hazırdım. Anestezi doktorum geldi ve serumumu taktı ve bu sırada bana ameliyat hakkında bilgi verdi. Oysaki ben siteden tüm ayrıntıları öğrenmiştim. Eşimle bir süre yalnız kalmama izin verdiler ve o anki heyecanımızı paylaştık. Doktorumda geldi ve işte başlıyorduk. Ameliyathaneye girerken herkesi öptüm ve o buz gibi o yere girdim. Zaten o her yanı yırtmaçlı elbise ile üşüyordum. Masaya yattım ve bu arda doktoruma lütfen konuş sesin bana güven versin dedim. (kendisi aynı zamanda nikah şahidim olacak kadar çok sevdiğim bir dostumdur. )
Doktorum o buz gibi sıvıyla vücudumu silerken dişlerim birbirine vuruyordu soğuktan. Ayrıca acayip tuvaletim gelmişti ama sonda var diye yapamıyordum. Bir an önce bayılsam da tuvaletimi yapsam derken anestezi uzmanı bana derin nefes al dedi.

O an hızla doktoruma hakkını helal et dedim ve o helal olsun dediği anda bayılmıştım.

Odaya getirilirken bebeğimin ağlamasını duydum ve karnımda inanılmaz bir ağırlık vardı. İlk söylediğim laf “bebeğim” olmuş. Yatağıma yatırdılar ve ilk gördüğüm teyzemdi.

Anestezi doktorum bir şeyler söylüyordu ama ben sadece bebeğimin ağlayışını duyuyordum. Birisi bana bebeğimi gösterdi o an asla anlatamayacağım kadar mutluydum. Ayıldıktan sonra sabaha kadar hiç uyumadım. Bebeğimi emzirmeye çalıştım ama minik prensesim memeyi tutamıyordu. Onu koluma yatırdılar bulanık görüyordum ama onun kollarımda olması inanılmaz huzur veriyordu bana. Sabah doktorum hadi ayağa dedi ama gel de kalk. Zorlada olsa kalktım ve 1 dakika geçmeden yattım. Artık her şey geçmişti karnımdaki ağırlıkta kum torbasındanmış. Arada sırada kalkıyordum ama ayakta pek kalamıyordum. Gece gazımı da çıkarınca tüm sorunlar bitmişti.

Ama bebeğim hala kaka yapmamıştı ve biz merakla bekliyorduk. Çocuk doktoru “yapar sorun yok sorun olsa morarır kusar karnı şişer” diyordu ama ben huzursuzdum. 36 saat olmuştu ve hala kaka yapmayınca endişelerim yoğunlaşmıştı. Doktorumuz “çocuk cerrahına haber verelim bir baksın” dedi. Röntgen çekildi ve bana söylenen göre bir şey yok ama akşama bir daha röntgen çekilsin di. Ve doktor sadece 1 kez emzir dedi. Röntgen için bebeğin aç olmasını anlayamamıştım. Bebeğim açlıktan ağlıyordu bende her seferinde Allah’a dua ederek kaka yaptı mı diye bakıyor ve her seferinde hüsrana uğruyordum. Sürekli inşallah doktor ameliyat demez inşallah bir şeyi yoktur diye eşime aileme söylüyordum. Akşam 6 olduğunda röntgen sonucu geldi ve annem ağlayarak içeri girince anladım ki AMELİYAT. Meğer ameliyat öğlen belli olmuş ve o yüzden bebeğim aç kalmalıymış. O an hayatımda hiç yaşamadığım kadar büyük bir acı tüm vücudumu kapladı. Belki bebeğim kucağımda olmasaydı bayılırdım. Bir hemşire geldi ve bebeğimi aldı ve o an hiç gözümden silinmiyor. Herkesi dışarı çıkarttım ve eşimle birbirimize sarılıp uzun süre ağladık. Bebeğim ve babası bebek yoğun bakım ünitesi olan başka bir hastaneye gittiler.

Şimdi kızım 10 günlük ve evimizde. Diğer ameliyata kadar kakasını karnındaki bağırsağından yapacak. Ameliyat yeri iyileşti ve banyo ile ilk tanışması bugün yani 10 günlükken oldu. Hastanede kaldığından mamaya alıştı ve anne sütü almıyor. BİRAZ ACIKLI OLSADA BENİM HİKAYEM BU.

Buradan ilk önce her türlü desteğini esirgemeyen dostum ve doktorum olan Ali Yıldız’a , bebeğimin doktoru Ayşe Öğetman’a , başarıyla ameliyatı yapan Dilek Eker’e,
Evimdeymiş gibi rahat etmemi sağlayan Duygu Tıp Merkezi hemşirelerine, mesajlarına yetişemediğim,arayıp bana destek olan anneler kulübünün değerli üyelerine,bizi bir araya getiren zaman zaman başını ağrıttığımız Kağan Bey’e sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum.
İyi ki varsınız.........
Nazlı Gül İNAM

İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN