Kulüp üyelerimizden Nazan Pamir'in gebeliği devam ediyor. Ancak onun durumu diğerlerinden oldukça farklı. Gebe kalabilmek için yardımcı üreme tekniklerine başvurulan, ikinci denemesinde başarılı olan bir anne adayı Nazan. Yani zor elde edilmiş bir anne adaylığı.

Her anne karnındaki ve kucağındaki bebeğin kıymetini bilmeli...

Dr. Kağan Kocatepe
3/3/2001[MA]

15 Şubat 2001

Bu yaziya ben de bircok kisi gibi; Evlendik, aradan 3 yil gecti ve artik bir bebegimiz olsun istiyorduk ve korunmayi biraktik. Her ay dort gozle adet olmamayi bekliyordum ve bu bekleyisim uzun surmedi……,
Veya; Henuz yeni evlenmistik ki o ayin sonunda hala adet olmadigimi farkettim………seklinde baslamak isterdim.
Ne yazik ki ikisi de benim hamilelik hikayeme uymuyor.

Evet , cok mutlu olacagim ve gercekten sevecegim insani sonunda bulmustum. İlk yillarimiz daha cok birbirimize alismak ve gezmekle geciyordu. Cocuk lafi bana da ona da henuz cooook uzak geliyordu. Cocuk sorumluluktu, cocuk ayak bagiydi, cocuk mali kulfetti ve cocuk ileride eslerin anlasamamasi halinde tam bir dert olabilirdi. En azindan ben oyle bir cocukluk gecirmistim. Annem, benim ve agabeyimin varligi nedeniyle babam olunce ne kadar zorlanmisti. Okula gitmem, kiyafetlerim, hastaliklarim onu ne kadar da yipratmisti. Ikinci evliliginde benim yuzumden ne kadar cok iki arada kalmisti kocasiyla.

Yani velhasil cocuk isi zordu amma bir de beynimize kazinmis cocuk olmali kavrami vardi! Esim de benimle ayni seyleri dusunuyordu. Ustelik o benden 10 yas daha buyuktu ve 10 yil daha fazla alismisti rahata. Dolayisiyle onda cocuksuzluk rahati iyice yer etmisti.

Eeee, kadinin fendi diye bosuna dememisler. Bir yandan kayinvalidemin bir yandan benim baskimla 2. yilin sonunda korunmayi biraktik.

Biraktik birakmasina da aradan 1 yil gecti hala cocuk yoktu! Iste o zaman doktora gitmeye karar verdik. Gerekli tetkikler yapildi ve mikroenjeksiyon yontemi onerildi. Ikimizde sasirmistik. Karar veremiyorduk cunki bu yontem sonucunda buyuk ihtimalle hamile kalacaktim, ustelik bir degil belki iki belki uc tane bebege. Isin mali yani da ayrica dusunduruyordu bizi. Malum ulke ekonomisi, ne zaman ne kadar kazancimizin olup bu kazancla yillarca bir veya birkac cocuga nasil yetistirecegimiz; belki size derin dusunceler olarak gelebilir ama dusunmek zorundaydik.

Esimin gercekci yaklasimi karsisinda bana daha duygusal dusunme gorevi yuklendi ve ben istiyorum diye tutturdum. Ve onu canevinden vurup “cocugumun olma sansi varken senin gercekciligin yuzunden yaslaninca yanliz kalmak istemiyorum” dedim. Simdiki aklim olsa onu boyle tehdit etmezdim!

Veee, tedaviye basladik. Adetini hatirlayamayacagim kadar fazla igne oldum bir ay icinde ve sonunda rekor sayida yumurta uretti vucudum. Tam 23 tane. Bunlardan 12’si dollendi ve ilk etapta 5 tanesi daha sonra da 2 tanesi verildi rahmime. 12 gunu dar ettim evde. Ve ogrendim ki artik hamileyim.

Ultrasona gittigim gun ilk soku ben ve doktorlar yasadi. Verilen 7 dollenmis yumurtadan 7’si de tutmustu. Tam yediz hamileydim. Bir degil, iki degil, uc degil…tam yedi tane bebek.

Sanirim 5. Veya 6. Haftalarda, midem bulanmaya basladi. Bulantinin ertesi gunu yataktan basimi kaldiramadim. Bir hafta sonrasinda ise gozumu bile acamadan hastanede aldim solugu. Yedi embriyo’dan ikisini kalbi durmustu. Sevindim ama halsizlikten konusamiyordum. Yine sanirim onuncu haftada vucudum direncini tamamen kaybetti ve seruma baglandim. Keton testi denen bobrekteki su miktarini belirleyen test yapildi ki bobrekler tam bir iflas yasiyor.

Vucudumdaki hormon seviyesinin yukselmesinden olsa gerek goguslerimden sut gelmeye basladi. Vee birgun bilincim kayboldu! Esim derhal aldiracagiz dedi. Itiraz etmedim cunki artik hic halim yoktu ve beni o halde gormek ona iskence olmustu. Saclarini onleri beyazlamisti uzuntuden, bu donem boyunca bana kayinvalidem eslik etmisti ve bir de yardimci kadin tutmustuk.

O gunlerden hatirladigim hep ayak ucumda agladiklariydi. Annem de evinde cekiyordu ayni aciyi. Aldirtmak icin hastaneye yattik ve islemler bittikten bir hafta sonra tatile ciktik. Artik biz basbasa yasayacak ve tum cocuk sevgimizi agabeyimin cocuguna verecektik.

Boyle iki yil gecti. Belki eski bir laf ama yazmadan edemeyecegim “Hafizayi beser nisyan ile maluldur”, yani insan akli unutmakla hastaliklidir gibi bir anlami var ya cok dogru. Ben ve kayinvalidem cektigim acilari unutmustuk yavas yavas telefon konusmalarimiz komsularin ve arkadaslarin yeni dogan bebekleri uzerine donmeye basladi. Ama esime ben boyle birseyi soyleyemezdim ki kayinvalidem bir gun ben evde yokken telefonda onun aklina girmeyi basardi. Birlikte konustuk ve tekrar deneyebiliriz belki demeye basladik. Fakat bu sefer kesinlikle uc taneden fazla hatta belki de iki tane yumurta yerlestirin diyecektik. Yine bir ay boyunca hatirlayamadigim kadar cok igne yapildi, hormonlarim yine allak bullak olmaya basladi; yolda yuruyen insanlari gordugumde, agaclarin actigi ciceklere baktigimda, TV’de reklamlari bile seyrederken hatta arabamda alarm takili diye duygusallasip aglamaya basliyordum.

Sonunda yumurtalarim toplandi, 3 gun sonra transfer icin hasteneye gittim. O da ne 4 tane yumurta hazirlanmisti bana yerlestirilecek. Itiraz edip uce dusurtturdum. 12 gun gecti ve hamile oldugumu ogrendim.

Bu sefer de üçüzdü! Sevinemedim, sevinemedik. Uc bebegi yetistirmek ve topluma yarar insan haline getirmek kolay miydi? Kara kara dusunduk ve sonunda uc aya gelince en azindan birinin kalbini durdurmaya karar verdik. Herkes bize kiziyordu ama dogru olani buydu. Bu sefer cok mide bulantim olmuyordu. Halsizlikse basbelamdi. Derken doktor kontrolumuzun sanirim ikinci ayinda, iki kesemden birinin bos oldugu, digerinin de kalbinin durmus oldugunu ogrendik. O gun artik hersey yoluna girmeye basladi diye sukrettim.

Eve donerken esim kucagima sigdiramayacagim kadar cok gul aldi bana. Fakat artik bu kalan bebek icin endiselenmeler basliyordu. Benim ucuncu ayimda mide bulantilari basgosterdi. Sonra kahverengi kanamalarim oldu onbesgun boyunca.

Ardindan doktorum iki bebegin neden oldugunu bilmiyoruz acaba genetik bir bozukluk mu var diye amniyosentez istedi, annemin kocasi zona olmustu ve bu donemde bu sadece karnimdaki bebege bulasirdi, sonucuda cok kotu olabilirdi; ne zor sinavlardan geciyorduk.

Ve bu sinavlar sirasinda anneler klubundeki onlarca kizkardesim benim esimle birlikte en buyuk destegim oldular. Bulantiyi atlattim, kanama durdu, amniyosentez sonucu da iyi cikmisti, zona da daha once sucicegi gecirdigim icin bebege bulasmamisti. Artik bu bebek hayatimizdaydi. Esim de ben de cok mutluyduk.

Karnim iyice belirginlesti, esyalarini aldik, yatagimiza serip onlari seyrettik, ultrasonda yuzunun babasina benzedigine karar verdik, adi ne olsun diye hala tartisiyoruz, dun babasi sigorta ile anlasti dogar dogmaz sigortalanacak, ha unutmadan o bir erkek ona gore kiz annelerine duyurulur ve bu lafin uzerine karnima bir tekme yedim acaba utandi mi yoksa beni daha methet mi demek istedi ne dersiniz?

Sonuc olarak, dilerim isteyen herkes hamile kalir ama zamani gelince; yani evlenir evlenmez degil ve ya ha oldu ha olacak diye yillarca vakit kaybederek de degil ya da cocuk olmali diye dusundugu icin de degil; kocanizin aradiginiz insan oldugundan emin olunca, islerinizin duzene girdiginden emin olunca, o cocuga iyi bir gelecek verebileceginizden emin olunca, velhasili kelam tam zamaninda, tam zamaninda…….

Sevgilerimle;
Nazan Pamir & hasretle beklenen su an 29 haftalik oglusu

İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN