| İÇİMİZDEN BİRİ: MÜGE APAYDIN İçimizden Biri 13/10//2001 
Herkese Merhabalar... Uzun zamandır görmedigim bir dostu görmüs gibiyim. duygusalım ve saskınım.. Anneler klübünün eski üyelerinden biriyim ama islerimin yogunlugu sebebiyle uzun bir ara vermek zorunda kalmıstım. tekrar merhaba diyebilmek cok güzel. ne kadar özlemisim ve burda ne kadar mutluymusum simdi daha iyi anlıyorum. Az önce okudugum bir hikaye beni cok etkiledi bunun icin Nil Adanalı arkadasıma cok tesekkürler.. ve bende bu kösede bir yazım olsun istedim. Yeniden merhabalar.. anlatmak istedigim o kadar cok sey varki. nerden nasıl baslamalı... tarih: haziran 1997. ben 26 yasındayım Salim 28 yasında.. ise gidip gelirken tanıdıgım melek yüzlü, bebek ruhlu ama bir o kadarda ciddi, cekingen, utangac, tertemiz yüzlü, mis kokulu Salim.. belki o zamana kadar tanıgım en iyi insan.. cok iyi bir dost cok iyi bir sırdas.. ama o icten ice asık.. her baktıgımda kızarmasından, elinin ayagının birbirine dolanmasından, ellerindekileri döküp sacmasından anlamamak mümkün degil. hersey nasıl oldu nasıl buraya geldik hatırlamıyorum bile ama iste evleniyoruz.. cok mutluyuz.. hele Salim ucuyor.. bense hep rahat, dertsiz , tasasız, umursamaz, hayatla dalga gecen Müge ciddiyetten uzak, cocuksulugu, sımarıklılıgı kisilik edinmis Müge... evliligimizin 1. yıldönümüydü ve hala karı koca olamamıstık.. hic ummadıgım hayatta tahmin edemiyecegim birsey basıma gelmisti. "vajinismus" o nedemek?? istem dısı kasılma ve ilk gece korkusu... aman allahım benim gibi biri nasıl olurda iliskiye giremez.. yapamadım. yapamadık.. denemedigimiz yol, gitmedigimiz doktor kalmamıstı.. evliligimiz 14. ayında hastalanmadım ve midem bulanmaya basladı.. arkadaslarım konuyu bilmediklerinden dalga geciyorlardı. hamilesin diye.. mümkün degil.. sonu hüsranla ve aglamalarla biten denemelerden ileriye gidememistik. ailem artık bebek istiyoruz diyorlardı.. kimselere söyleyemiyordum.. eczacı bir kız arkadasım cok ısrar etti. "hadi gitde su tüpü idrarla doldur" olmaz yokk derken elimizde mavi cubuk bekliyoruz.. aman allahım ( + ) ben HAMİLEYİMMM.... bu meryem ana hikayesi inanılmazdı. tesadüf eseri kazayla olmustu. hic planlamıyorduk. bırak hamileligi henüz problemimizi bile cözememistik.. Hersey cok cabuk gelisti. saglıklı bir hamileligin bir bebek icin en cok önemli sey oldugunu biliyordum ve saglıklı bir hamilelikte iyi beslenme, spor ve yüksek moralden gecerdi. herseye gülüyordum. hicbirsey umrumda degildi. zaten umursuz ve neseli biri oldugum icin zor olmadı. hamileligin zor yanlarında bile kendimle dalga geciyordum.. takii 6. ayıma kadar.. ramazandı ve ben hamile oldugum icin oruc tutamıyordum. Salim inanclı biriydi ve oruc tutuyordu. 30 aralık gecesi bende onunla sahura kalktım. aksamdan canı makarna cekmisti. benim kalkmamı beklemeden kendisi yapmıstı. banada sosunu hazırlamak kalıyordu. elime bakıyordu nasıl yapıyorum diye. "cok güzel yapıyorsun banada ögret bir dahaki sefere ben yaparım".. gülüsüyorduk.. "böyle ev cok sessiz Müge 3-4 cocuk yapalım. kalabalık olalım evde cocuk sesleri olsun"... yattık. sabah 6'da Salim öldü....... Cok saglıklıydı, asla doktora gitmezdi, 29 yasındaydı, basının bile agrıdıgını duymamıstım.. bir anda gidiverdi.. kalp krizi.. hastaneye götürdügümde coktan ölmüs dediler.. doktorlar sakinlestirici igne yapmaya kalktılar. "6 aylık hamileyim.. ben sakinim ben sogukkanlıyım, bakın ayakta durabiliyorum, ben iyiyim.." bitti iste.. hersey bittii.. bir damla yas bile akıtmadım.. eger aglamaya baslarsam, kendime acımaya baslarsam asla toparlayamamaktan korkuyordum. karnımdaki bebegime, emanetime ihanet etmekten korkuyordum.. o benim tekimdi artık.. Salimin reklam ajansı vardı ve maddi durumumuz cok iyiydi.. ben elektronik mühendisi oldugum icin anlamadıgım bir daldı ve hic para islerine karısmazdım. megerse ne kadar büyük meblaglar dönüyormus. ocak-subat kar-kıyamet karnım burnumda yürüyemiyorum bile.. verasetler, noterler, avukatlar, mahkemeler, sigortalar, bankalar.... düsüp ayagımı kırdım. sonunda 8 nisan 1999'da oglumu, dünyamı dogurdum.. ailem, sevdiklerim, dostlarım hepsi yanımdaydılar ama birseyler eksikti.. birlikte aglayabilecegimiz, birbirimize fısıltıyla "bu bizim" diyebilecegimiz bir esim yoktu. yapayalnızdım.. 
| Kaan dogduktan sonrada veraset islemleri devam etti. yeni varis olarak artık o da vardı.. cok uzun ve yorucu islerdi. 6 aylıkken sünnet olmak zorunda kaldı.. Kaan 8 aylıktı. henüz emziriyordum. bütün dünyam oydu ve calısıyordum. Hakanla tanıstım. unuttugum bir heyecan. sanki trenin tünelden gecerken göz gözü görmez karanlıktan uzaktaki ısıgı görürcesine ısıga dogru gitmesi gibi hızla evlilige gittik. 4 ay icinde evlendik. Kaan'ın bir babaya ihtiyacı vardı.. benimde hayatımı paylasabilecegim bir dosta... yepyeni bir insan. hicbirsey göründügü kadar kolay degil.. 1 temmuzda evlilik yıldönümümüzü kutladık. |
| Kaan Hakan'a baba diyor. ve onun gözlerindeki pırıltıyı gördükce kendi kendimle gurur duyuyorum. oglumun artık bir babası var. baba kokusunu alabilecegi, hic görmedigi duymadıgı babasının yerine koyabilecegi destegi var. |
Hayat mücadelesi bir sekilde devam ediyor. Kaanım 2 yasını 4 ay gecti. hergecen gün büyüyor. onda büyüyen gelecegimi gördükce hayatta mutlulugun varlıgını hatırlıyorum. Herseyimiz evlatlarımız icin. Allah onlara saglık, mutluluk ve ana babalı büyümek nasip etsin.. hepinize ve bebislerinize sevgilerimle.. Mutlu Kalın.. Müge Apaydın Denli muge.apaydin@emlakbank.com.tr
İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN | 
