"GENÇ YAŞTA ANNE OLMAK"

Ben Burcu Künteci. Çanakkale'de oturuyorum. 7 Eylül 2000 'de evlendim. 20 Eylül 2000 son adet tarihim. 16 Şubat 2001 itibariyle 21 haftalık hamileyim. Yirmi yaşında evlendim ve hamile kaldım. İstanbul üniversitesi klasik arkeoloji bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Eşim Fehmi otuz yaşında ve ben yirmi bir yaşındayım.

Ekim ayında adetimin dört gün gecikmesi üzerine eczaneden aldığım testi evde uyguladım ve test pozitif çıktı. Çok sevindim, bir an inanamadım. Bir bebek istiyorduk ve bu isteğimiz gerçekleşmişti. Testi kayınvalidemlerde uygulamıştım.

Eşim işten geldiğinde daha kapıdan girdiği gibi müjdeli haberi kulağına fısıldadım birbirimize sıkı sıkı sarılarak kutladık birbirimizi. Ben kesinleşmeden kimseye söylemeyelim desem de eşim dayanamadı  ve ilk öğrenenler kayınvalidemle eşimin anneannesi oldu.

Evimize gittiğimizde hemen en samimi arkadaşlarımızı çağırdık ve bebeği kutlamaya başladık. Aynı gece saat gece yarısına yaklaşırken  eşim annemleri aradı ve onlara benim hamile olduğumu söyledi. Annem önce şaka yaptığımızı zannetti. Doğru söylediğimizden emin olduğunda ise duygularını tek kelimeyle ifade etti: "üzüldüm".

Onun böyle söylediğini duyunca bütün neşemiz kaçtı. Biz de çok üzüldük. Benim daha okulum devam ettiği için ve biz evleneli henüz bir ay olduğu için annemin ilk başta biraz şaşıracağını bekliyorduk ama böyle bir tepki de beklemiyorduk açıkçası.

Annem yarım saat sonra bizi aradı duyunca şok olduğunu aslında sevindiğini bizi tebrik ettiğini söyledi ama keyfimiz kaçmıştı bir kere.

O gece biraz buruk uyuduk. Ertesi gün hemen ssk hastanesine gittik. Test yaptırmak ve bebeğimizi kesinleştirmek için. Öğlene doğru test sonucunu aldığım gibi kağıda baktım ve sonuç negatifti. Birbirimize tek kelime söylemeden eve geldik. Hemşire bana adetin üzerinden on gün geçmeden kesin sonuç alınamayacağını bir hafta sonra tekrar gelmemi söylemişti. Oysa eczaneden aldığım test pozitifti. Ben kendim de daha önce hiç hissetmediğim şeyler hissediyordum.

Hamile olduğuma emindim   mi acaba? Kafamda bir sürü soru işaretleri vardı. Fehmi'nin boynuna sarıldım ve hüngür hüngür ağladım yarım saat boyunca.

Hastaneye o kadar güveniyordum ki en sonunda hamile olmadığıma; bir bebek istediğim için kendimi hamileymiş gibi hissettiğime karar verdim. Test yaptırmaya gittiğimizi bilen herkes telefon etti ve ben onlara testin negatif çıktığını söylemek zorunda kaldım.

On gün sonra hala adet görmediğim için bu sefer devlet hastanesinde bir test yaptırdım ve sonuç pozitif çıktı. Bu sefer tekrar telefon trafiği ve herkese hamile olduğumu söyledim.

Samimi bir arkadaşım bana küstü evlenir evlenmez hemen çocuk yaptığım için. Bir kaç kişi tebrik etmek yerine beni kıracak şeyler söyledi ve ben de onlara ters davranmak zorunda kaldım. Hala da o kişileri gördüğümde göbeğimi saklıyorum sanki bebeğime  bir şey yapacaklarmış gibi.

Annemler sonradan deli oldular torunları için ama ilk üç ayım boyunca ben onlara bebekle ilgili hiç bir şey anlatmadım çünkü içimden gelmedi.

Okuldaki samimi iki arkadaşıma söyledim hamile olduğumu kesinlikle manyak olduğumu söylediler. Tebrik bile etmediler. Yine okuldan bir arkadaş beni büyük karınlı görünce uzaydan gelmişim gibi baktı yüzüme. İlk birkaç dakika konuşamadı sanki ben gerçekten uzaydan gelmişimde dünya dilini konuşamıyormuşum kendimi gerçekten uzaylı hissettim. Sınıftaki birçok arkadaş da ben sanki o sınıfta hiç yokmuşum gibi davranıyor. Kocaman göbeğime ve hamile kıyafetlerime rağmen ben hamile değilmişim gibi davranıyorlar bana. Bebeğimi kabul ettirmek için herkesle tek tek savaşmaktan bıktım. Kimseyi kırmak istemiyorum ama önyargılı davranışlar beni fazlasıyla kırıyor. Savunma mekanizmaları geliştirdim onları kullanmak zorunda kalıyorum.

21 yaşındayım, okuyorum,  hamileyim ve çok mutluyum. İnsanlar kendilerini benim yerime koymuyorlar. Beni gördüklerinde ilk kelimeleri "biraz acele etmemiş misin,  daha çok erkendi" oluyor. Eşimle oturduk konuştuk şartlarımızı tartıştık ve çocuk istediğimize karar verdik.

Ben fiziksel ve ruhsal açıdan çocuğa hazır olduğuma karar verdim. O da fiziksel ve ruhsal açıdan çocuğa hazır olduğuna karar verdi ve biz isteğimizi gerçekleştirdik. İkimiz de pişman değiliz ve mutluyuz. Ben iyi tanıdığım tanımadığım samimi olduğum olmadığım herkese böyle bir açıklama yapmak zorunda değilim. Birçok arkadaşımın sözde arkadaş olduğuna karar verdim.

Gerçek dostlar için önemli olan arkadaşın mutluluğudur. Ben bebeğimle mutluyum. O zaman  arkadaşımın benimle beraber mutlu olması gerekir. Bir sürü iğneleyici ya da kırıcı söz söyleyerek beni kırması değil. Ve bebek olduktan sonra "bebek için erken" demek için geç kalınmış oluyor.

Ben bebeğimi istediğime ve sizin keyfinize göre aldıramayacağıma göre susun ve hiçbir şey söylemeyin daha iyi. (son paragraf biraz iç dökme gibi oldu ama bu konuda inanın ki çok doluyum kendimi tutamadım.:O))

Herkese sevgiler...

Burcu'nun bebeği herşeye rağmen yolda... Kendisine eşi ve doğacak bebeğiyle birlikte mutluluk diliyor, bu sayfalarda doğum sonrası onu bebeğiyle birlikte tekrar görmek istiyoruz. :-)) 22/2/01 g e b e l i k .o r g [KK]

2.yazı için tıklayın>>

İÇİMİZDEN BİRİ ARŞİVİNE GEÇMEK İÇİN TIKLAYIN