ANNESAYFA [SEDEN EDGÜ DOĞAN]

	1966 Yılında İstanbul'da doğdu. Liseyi Saint Benoit Fransız Lisesi'nde okuduktan sonra, yapmak istediği işi buluncaya kadar bir kaç üniversite dolaştı. Sonunda işletme bölümünü bitirdi, ama çocukken Şehir Tiyatroları'nda yaptığı oyunculuk onu hiç rahat bırakmadığı için tiyatro sanatçısı oldu. Altı sene önce Deniz adlı ilk oğluna hamileyken gebelik ve bebek bakımı konusunda okumaya başladı. Önceleri sadece kendi ilgi alanı olduğu için başladığı bu hobi, zamanla tıp, pedagoji v.s. gibi alanlara da yayıldı ve soru sormak için arayanların artmasıyla, gönüllü bir danışmanlık halini aldı. Bu sırada, ana sınıflarıyla yaptığı yaratıcı drama çalışmaları, çocuklar için olduğu kadar onun için de bir eğitim oldu. İki sene önce internette Deniz Bebe Danışmanlık adıyla bir de sayfa açtı. Ocak ayında ikinci oğlu Ege'yi doğurdu.
Seden'e ulaşmak için: seden@gebelik.org

İÇİMİZDEN BİRİ'nde Seden Edgü Doğan

Geçmişi ya da geleceği değil, bu anı yaşamak...

Annesayfa 20/7/2001 [MA]

Kadının morali bozuktu. Daha bir kaç hafta önce ne kadar özgür olduğunu düşünüyordu. İstediği zaman dışarı çıkıyor, geziyor, sinemaya tiyatroya gidiyordu. İş hayatı çok yoğun olduğu için zaman zaman hafta sonlarında bile çalışıyor ve bundan şikayetçi oluyordu, ama şimdi o günleri ne kadar özlediğini düşündü.

Nedense tam o işe ara verdiğinde herşey değişmişti. Onun gitmesini fırsat bilenler kendilerine yeni konumlar oluşturuyor, kaçan balıklar hep büyük oluyordu.   Çok aktif bir sosyal hayatı vardı eskiden. Arkadaşları, meslektaşları hep onun ne kadar neşeli, sosyal ve yardımsever olduğunu söylerlerdi.

Oysa şimdi nedense kimse arayıp sormuyordu. Acaba bir yanlış mı yaptım diye düşündü. Eğer yanlış yapmadımsa neden mahkum oldum?  

Eskiden canı sıkıldığında kendini hemen sokağa atar, biraz vitrinlere bakar, bir yerde oturup birşeyler yer, ya da oturup denizi seyrederdi. Oysa şimdi sokağa çıkmak için hazırlanırken bile yoruluyor, neredeyse vazgeçiyordu. Üstelik dışarda istediği kadar kalamıyor, belli bir süre sonra eve dönmesi gerekiyordu.   Hep bağımsız olmayı severdi. Kimseye hiç birşey için hesap vermek istemediği gibi başkalarından yardım almak zorunda kalmak da istemezdi. Oysa şimdi hem başkalarına karşı sorumlu hem de sık sık yardım almak zorunda kalan biri olmuştu.

Herkes gibi doktora gitmekten, hastalıklardan pek hoşlanmazdı. Grip olduğunda eczaneden aldığı ilaçlar ve biraz dinlenme yetiyordu. Oysa şimdi en ufak bir ateş yükselmesinde, gece yarılarında doktoru arıyor ve bundan rahatsızlık duyuyordu.   "Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak" diye düşündü.   Sonra kucağındaki bebeğine baktı. Evet, belki çok değil en fazla bir iki sene sonra bu bebek belki yuvaya belki bir bakıcıya bırakılacak ve özgürlükler yavaş yavaş geri kazanılacaktı.

Ama şu anda kucağında annesinin düşüncelerinden habersiz, masum uyuyan bu bebek hiç bir zaman bu kadar küçük olmayacaktı. Bu anların tadını çıkarmak gerektiğini, onunla yaşayacağı her yeniliğin hayatı boyunca en değerli anılarını oluşturacağını düşündü ve bebeğine sıkı sıkı sarıldı.  

(NOT: Sizin hikayenizi yazdığımı düşündünüz belki, ama hayır, bu kesinlikle birebir benim hikayemdir :))

Resim: Seden'in oğlu Ege'nin kendi kendine oturmayı başardığı gün :)) Evet Seden... Ege hiçbir zaman bu kadar minik olmayacak. Bugünlerin keyfini çıkar...

Siz de ANNESAYFA köşeyazarı olmak isterseniz tıklayın...